Główna

Teoria Oferta

Nasze projekty

Kontakt

  

Silniki grupy N

Podstawową zasadą, w myśl której modyfikowane są silniki grupy N jest to, aby pozostały one mechanicznie całkowicie seryjne. Zakres dopuszczalnych przeróbek określa art. 254 załącznika J, a w szczególności homologacja danego modelu. Niedopuszczalne jest tu wykonywanie jakichkolwiek obróbek mechanicznych części silnika, dopuszcza się jedynie wybieranie najkorzystniejszych podzespołów z punktu widzenia osiągów w ramach tolerancji fabrycznego wykonania. 

Homologacja grupy N dopuszcza stosowanie zmodyfikowanej elektroniki sterującej pracą silnika przy zachowaniu funkcji oryginalnych czujników. Dozwolone jest również modyfikowanie układu wydechowego od pierwszego tłumika (katalizatora) włącznie. Jeżeli jednak w miejsce oryginalnego stosowany jest katalizator sportowy - musi on być homologowany przez FIA. 

Pomimo restrykcyjnych przepisów silniki grupy N dysponują znacznie lepszymi osiągami niż jednostki fabryczne. Wykorzystanie możliwości jakie dają w szczególności artykuły 308-326 karty homologacyjnej zapewnia duże możliwości jeżeli chodzi o zwiększenie momentu obrotowego oraz mocy maksymalnej silnika przy zachowaniu charakterystyki typowej dla auta seryjnego (obroty mocy i momentu).  

Ciekawym przykładem może tu być silnik CC1100 seryjnie osiągający moc 54 KM, który po zastosowaniu pakietu przeróbek grupy N osiąga moc 73-76 KM, a przy zastosowaniu wałka N-kowego nawet 80 KM. 

Należy tu wyjaśnić, iż dopuszczone przez homologację wałki N-kowe muszą spełniać wszystkie cechy wałków seryjnych, a jedyne zmiany mogą dotyczyć wielkości zawartych w tabeli artykułów 326 d oraz e. Do odrzucenia przy badaniu kontrolnym BK-2 silnika wystarczy sam fakt, iż wałek nie posiada cech typowych dla wałka seryjnego.  

Silniki N+

Tym mianem określane są silniki startujące w dywizji 2 rallycrossu. Przepisy tej dyscypliny mówią, iż muszą to być jednostki spełniające warunki grupy N z odstępstwem dotyczącym wałka rozrządu, który może mieć dowolne fazy, ale seryjny wznios (parametry A-B). Pozwala to na pewien wzrost mocy, który jednak odbywa się w dość wąskim zakresie prędkości obrotowych i wymaga stosowania specjalnej skrzyni biegów. Jako przykład można tu podać popularny silnik C20XE Astry GSi, który seryjnie dysponuje mocą 150 KM, w grupie N osiąga 175-180 KM, a w grupie N+ uzyskuje moc 208 KM.

 

Model moc silnika seryjnego moc po modyfikacji
Fiat Seicento Sporting gr. N 54 KM 73-80 KM
Fiat Seicento Sporting POL2 54 KM 75-78 KM
Peugeot 106 Rallye 1.6 gr. N 101 KM 119 KM
Citroen Saxo VTS gr. N 118 KM 138 KM
Opel Astra GSi gr. N 150 KM 175 KM
Honda Civic 2.0 Type-R gr. N 200 KM 225 KM
 
© Zespół MGR Wszelkie prawa zastrzeżone.